تک سوار عشق
گل چیدن است فرصت دیگربه خارها
خــطی بـــه روی وسعت سبـز بهارها
وقــتــی کــه خط فــاصله ترسیم میکند
مــرز غــریب خــاطر بــی اعتـبـارها
کوتاه ست دست ساده ی دلهای همنفس
قــد می کشند قــــامت سرد حصارهــا
رم داده اند غـــرش رعـــد تـفــنــــگها
از کوه و دشت نسل عزیز شکــــارها
در پارکها نمانده بجز شاخه های عور
آوازه ای زوسعت سبـــــز چنــــارهــا
دارد ز راه میرسد آن تـــکسوار عشق
تا بــر قـــرار تـــازه کند ایــن مدارها
دل من یا دل تو
تــقــسیم کــردیم از ازل مــن بـا دل تو
تنــها تــرین فـــــصل دلـــم تـنــها دل تو
دیگرچه فرقی میکند وقتی شکسته است
بـــاشد دل مـن ریــز ریـــز و یــا دل تو
سرتا به پا من شعله ام یک جنــگل آتش
در سیــنـــه ی طوفـان ترین دریا دل تو
وقـتــی زمــان حجم قـفــس بــاشد برایم
زیـبـــا تـــرین فصل رهایـــی ها دل تو
امـــروز روز ســوخـتــــن سهم دل من
در وســعـتی از شـعلـــه ها فردا دل تو
... من دیگر
یکسال دگر طی شد و یــک رفــتن دـیگر
من ، واژه ی تکراری و یا من ، من دیگر
همسایـه ی یکرنگ درخــتیم، چه زیباست
انــدیشــه شود سبز بــه پیــراهــن دیـــگـر
پــرواز کنــم از قـفــس ایــن تـن خـاموش
در حــال و هـوای چـمنی در تــن دیــگــر
تــا آیـنـه هــا از جگــر ســوخــتـه ی مـــا
تـکـثــیر کنند ایــن هـمــه بشکـفـتن دیــگـر
در بــاورمـــان رستـن صد دشت شقــایـق
یــا خستــگــی و حوصله سر رفتن دیگر
دلتنگی های آینه
ما به آئیـنــه ی دل سنــگ تـــو را کم نزدیم
سوخــتــیم از غــم هـجـــران تـو و دم نزدیم
سینه هــامـــان نشد از درد شــقایـــق بـــاران
تا دم از جـلوه ی عــشق تو به عــــالم نزدیم
تا بــیــایـــی شبــی ای مــاه بـــه مـهمانی ما
تــا دم صبــح بــه عشقت مژه بــر هم نزدیم
بی گل روی تو افسوس که در غربت خویش
شــاخــه ای گــل زمحبت به سر هــم نــزدیم
در زلال نــفـست آه... چـــه بـــی شــرمــانه
هــم زدیـم از غــم عشق تـــو دم و هم نزدیم
ادعــایـــی است بـــه دریــای تـو پیوند زدن
دل بــه دریـــای شـمـا قــدر مســلــم نــزدیم
بیـــقــراری
یک گــوشــه چــشم ، وسعت چشم انتظاریم
فــرصت نـبـود تـــا کــــه ببینی شبـی زدرد
در شــــعــله شعـــله آتــش خــود بـیــقراریم
در ازدحام این همه سنگ و سراب و سرب
از هــر چه داغ، جز غـم عشق تــو عــاریم
حـتــی در اوج فــصل زمستــان بــرای تـــو
عـــاشــق تــــر از ســـرود بــهـــار قنــاریـم
در انــفــجار زخــمی ایــن بــغض کــهنه ام
دریــاتـــرین گـــدازه ی یـــک رود جــاریم
تــــا اوج دار ، تــــا دل آتــش گــرفــتــه ام
می آمـــدی بــه دیـــدن ایـــن جــان سپاریم
دوستان عزيز وبينندگان محترم
اميدوارم از وبلاگ لذت ببريد
اين وبلاگ متعلق به شماست
هروقت كه ميخواهيد ميتوانيد
ازاين وبلاگ باز ديد كنييد
***
امکانات
